"ჩვენ მოვევლინეთ საქართველოს განწირულ დროში,
მიგვიღო ზეცამ, მაგრამ მიწა გვეძახის გერებს.
მივდივართ მწყობრივ ბნელ ღამეში გიორგის დროშით,
დავგმეთ წითელი და ვადიდებთ წარსულის ფერებს...
მივდივართ ქარში, მძიმე მარშით, გამართულ ფეხით
და გვჯერა მთვარე ვერ წაშლიდა მთებში მზის ნავალს.
ჩვენს მიწა–წყალზე გავივლით მეხით,
რომ გავუკაფოთ გზები მომავალს!"

მარადიულობა და გონთა სმეფო,
რა არის უკვდავი??. რა უნდა დაემხოს??.
ფიქრები ერთმანეთს უქმნიან ლაბირინთს
უაზრო აზრები - აზრებთან პაექრობს.

რა არის -უაზრო, ან, აზრი -გენია??
თვით თეთრი ფერიც კი - ათასი ფერია.

მოლაღურისფერი ფრთები,
მოლაღურისფერი ზეცა,
პოეტ ქალს რად უნდა ფრთები
პალიტრა ათასგვარ ფერთა.

პოეტის გასარკული გული
გამაა ცისარტყელის ფერთა,
სულში კერეონი უწნის
ოქროსფერ სტრიქონების ეტრატს.

შემოდგომის ფოთოლცვენის დარი ხარ,
სულში გიზის ცისარტყელას ფერები,
ხან მომღიმარს, ხან რატომღაც მოწყენილს,
ვერ გავძლებ და თმებზე მოგეფერები.

შემოდგომის ორომტრიალს გადარებ,
სევდის წვიმა ვერასდროს შეგეხება,

მე არც უწინ ვიყავ „ისტი“,
არც ახლა მივეკვრები „სექტას“.
სულში სიმართლე რომ წივის
ვიცი შეერთვება „ზეკაცს“.

ვიცი ბილიკია ვიწრო,
ირგვლივ მოფენილი ბარდით,